• Rdestowiec japoński figuruje w wykazie inwazyjnych gatunków obcych, a przepisy zakazują jego uprawy i wprowadzania do środowiska oraz nakładają obowiązek usuwania
• Roślina tworzy gęste zarośla, wypiera rodzime gatunki i potrafi niszczyć infrastrukturę, bo jej kłącza przerastają m.in. asfalt, beton i fundamenty budynków
• Tekst opisuje też rdestowiec jako surowiec zielarski: wskazuje na możliwe działanie m.in. przy cukrzycy i nadciśnieniu oraz wymienia przeciwwskazania stosowania

Rdestowiec japoński jest wpisany do polskiego wykazu inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Polski, a przepisy dotyczące IGO obejmują m.in. zakaz wprowadzania takich gatunków do środowiska.

Roślina ta stanowi poważne zagrożenie dla przyrody i rolnictwa, gdyż tworzy gęste, wysokie zarośla, które odcinają światło i składniki odżywcze innym roślinom, przez co wypiera rodzime gatunki, niszczy glebę, która staje się bezużyteczna dla rolnictwa, a dodatkowo silne kłącza i korzenie potrafią przerastać asfalt, niszczyć beton, kostkę brukową oraz fundamenty budynków. Co ciekawe, rdestowiec potrafi odtworzyć się z zaledwie centymetrowego kawałka korzenia lub pędu pozostawionego w ziemi.

Zgodnie z polskimi przepisami jego uprawa, rozmnażanie oraz wprowadzanie do środowiska są surowo zabronione, a właściciele gruntów mają obowiązek jego usuwania.

W Polsce możemy spotkać dwa gatunki rdestowca: japoński (rdest ostrokończysty) i sachaliński.

Oba gatunki wyglądają podobnie - osiągają zazwyczaj od 1 do 3 metrów wysokości. Mają grube, sztywne łodygi, często z charakterystycznymi czerwonymi plamkami, przypominające wyglądem pędy bambusa. Jego liście są duże, zielone, szeroko jajowate i mają charakterystycznie ściętą nasadę. Pod koniec lata roślina wytwarza drobne, białe lub kremowe kwiaty zebrane w wiechowate kwiatostany. Rdestowiec posiada bardzo silnie rozwinięty system podziemnych kłączy, dzięki którym szybko się rozprzestrzenia i odrasta nawet po usunięciu części nadziemnych. Jest odporny na trudne warunki środowiskowe i może występować między innymi na brzegach rzek, przy drogach, na nieużytkach oraz terenach przekształconych przez człowieka.

Surowcem zielarskim jest kłącze rdestowca, które należy wykopywać wiosną lub jesienią. Wykonane kłącze należy wymyć w letniej wodzie i suszyć w temperaturze 20-55 st C. Po wysuszeniu surowiec należy przechowywać nie przepuszczających światła w szczelnych pojemnikach.

Biolog dr Henryk Różański podaje, że suma działania wszystkich związków rdestowca daje ciekawy efekt w stosunku do układu odpornościowego. Z jednej bowiem strony preparaty rdestowców działają immunostymulująco, z drugiej jednak hamują procesy autoagresji immunologicznej.

Może to być wykorzystane w fitoterapii wielu chorób autoimmunologicznych, np. reumatyzmu, artretyzmu, pęcherzycy, bielactwa, cukrzycy, wyprysku potnicowego, atopowego zapalenia skóry, pokrzywek alergicznych, alergii uogólnionych, liszaja płaskiego, rumienia guzowatego, tocznia rumieniowatego, łuszczycy, łysienia z autoagresji

- czytamy

Ponadto, zawarte w kłączu rdestowca fitosterole, polifenole i hydroksystylbeny zapobiegają stłuszczeniu i zwłóknieniu nerek, wątroby i serca (działanie lipotropowe), apigenina działa rozkurczowo i przeciwalergicznie poprzez hamowanie uwalniania histaminy. Wzmacnia skurcze mięśnia sercowego, wywiera wpływ hepatoprotekcyjny, czyli ochronny w stosunku do wątroby.

Obecna luteolina obniża poziom cholesterolu i lipidów we krwi, działa przeciwhistaminowo, przeciwzapalnie i hepatoprotekcyjnie.

Badania wykazały, że kwercetyna i kemferol, które są obecne w kłączu rdestowca, obniżają stężenie glukozy we krwi, hamują działanie hialuronidazy, czego efektem jest ustabilizowanie struktury tkanki łącznej właściwej, uszczelnienie i wzmocnienie naczyń krwionośnych. Dodatkowo, wraz z apigeniną zmniejszają aktywność reduktazy aldozowej, zapobiegając niektórym powikłaniom w przebiegu cukrzycy takim jak retinopatia, neuropatia czy zaćma.

Stosowanie preparatów z rdestowca jest niewskazane z przypadku chorób powodujących upośledzone wydzielanie enzymów trawiennych, niedobory enzymatyczne w układzie pokarmowym.