• Po zamknięciu cieśniny Ormuz LNG z Kataru praktycznie nie płynie, więc Polska zastępuje go dodatkowymi ładunkami z USA. 
• Finalnie jeszcze nigdy nie kupowaliśmy tak dużo surowca z jednego państwa.
• Niedobór gazu z Bliskiego Wschodu będzie na rynku coraz bardziej narastał, a to oznacza to coraz większą konkurencję na rynku dostaw spotowych i wyższe ceny.

Gazoport to kluczowy element naszej infrastruktury energetycznej. Zarządzany przez Gaz-System obiekt w Świnoujściu regularnie odbiera dostawy skroplonego gazu ziemnego. Najnowszy, jaki czeka już na kotwicowisku, będzie 459. w historii naszego obiektu.

Najnowsza dostawa pochodzi z Sabine Pass. Terminal zlokalizowany nad Zatoką Meksykańską regularnie wysyła do nas ładunki LNG. Sam metanowiec po raz drugi będzie gościć w naszym temrinalu.

Statek zbudowany w 2023 roku należy do największych jednostek, jakie przywożą gaz z USA do Polski. Przy długości 300 metrów ma 49 metrów szerokości. Przy około 200 tys. m3 LNG może dostarczyć do naszego systemu gazowego około 116-125 mln m3 surowca (po regazyfikacji).

Nie jest zaskakującym, że gaz pochodzi z USA. W tym roku spośród 49  ładunków aż 42 pochodziło ze Stanów Zjednoczonych. Oznacza to niemal 86-procentowy udział dostaw za Atlantyku w łącznej ich liczbie. Jeszcze niegdy nie kupowaliśmy tak dużo surowca z jednego kraju.

Obecna sytuacja to efekt lutowej agresji Izraela i USA na Iran. Rezultatem tego ataku było zamkniecie cieśniny Ormuz, przez co do dzisiaj LNG z Kataru – drugiego co do wielkości dostawcy surowca na świecie –praktycznie nie płynie.

Ponieważ dostawy z Kataru stanowiły około 20 proc. przyjmowanego przez nas surowca, musiały one zostać zastąpione. W ich miejsce weszły dodatkowe ładunki z USA, ale także spotowe dostawy m.in. z Norwegii czy Trynidadu i Tobago.

Wszystko wskazuje na to, że brak gazu z Kataru oznaczać będzie spory wzrost naszego uzależnienia od transportów amerykańskich. Na koniec roku LNG z USA może stanowić nawet ponad 90 proc. wszystkich dostaw.

Nie jest źle. 49 ładunków to bardzo dobry wynik, uwzględniając perturbacje związane z konfliktem w Zatoce Perskiej.

49. ładunek w ubiegłym roku zawinął do nas 11 sierpnia, ponieważ Clean Resolution ma wpłynąć 18 sierpnia - mamy tygodniowy poślizg. Możemy spodziewać się, że dysproporcja w liczbie odebranych w tym i w ubiegłym roku ładunków będzie rosła (na niekorzyść obecnego roku).

Oczywiście możliwe jest uzupełnianie dostaw ładunkami spotowymi (natychmiastowymi), tyle że niedobór gazu z Kataru będzie na rynku coraz bardziej narastał. Oznacza to coraz większą konkurencję na rynku dostaw spotowych. Pochodną tego będą coraz wyższe ceny ładunków – zwłaszcza że o amerykański gaz będzie walczyła coraz bardziej Azja.

Na szczęście przy naszej strukturze dostaw – wiarygodne kontrakty długoterminowe – nie bardzo mamy się czego obawiać. Jednak musimy liczyć się z tym, że najprawdopodobniej liczba ładunków LNG, jakie przyjmie nasz gazoport, spadnie w tym roku poniżej 80 (do 78-79).

©

Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin