Dla milionów widzów na całym świecie pozostanie niezapomnianym Sheldonem Cooperem z „Teorii wielkiego podrywu”. Jim Parsons przyznaje jednak, że za spektakularnym sukcesem kryły się ogromny stres i poczucie, że ominęło go własne życie. W najnowszym wywiadzie aktor otwarcie opowiedział o ciemnej stronie kariery, która przyniosła mu światową sławę.

Jim Parsons z „Teorii wielkiego podrywu” o sukcesie. „Nie byłem szczęśliwy”

Jim Parsons, czyli James Joseph Parsons, zdobył ogromną popularność dzięki roli Sheldona Coopera w sitcomie „Teoria wielkiego podrywu”. Choć jego kariera potoczyła się dokładnie tak, jak marzy wielu aktorów, dziś przyznaje, że sukces miał wysoką cenę.

Podczas rozmowy w programie „All Out with Jon Dean” wspominał, że w okresie największej popularności nie potrafił cieszyć się swoimi osiągnięciami. „Teraz, patrząc wstecz, zdaję sobie sprawę, że w niektórych z najlepszych momentów mojego życia byłem nieszczęśliwy na wiele sposobów” – powiedział Parsons. „Nie byłem szczęśliwy. Byłem zestresowany”.

Jak wyjaśnił, żył w przekonaniu, że sukces jest możliwy wyłącznie dzięki nieustannej dyscyplinie i ciągłemu kontrolowaniu każdego aspektu swojej pracy. „Czułem, że mam tyle rzeczy na głowie, które muszę kontrolować, a sukces i dobre rzeczy, które się w życiu zdarzają, są tylko zasługą tego przepracowania… dyscypliny i czegokolwiek innego” – kontynuował. „I może do pewnego stopnia to prawda. Nie wiem”.

„Sam sobie to utrudniałem”. Wszystko podporządkował obsesyjnym nawykom

Aktor nie ukrywa, że dziś patrzy na tamten etap swojego życia zupełnie inaczej. Choć intensywna praca mogła pomóc mu osiągnąć zawodowe cele, nie chciałby ponownie przechodzić przez podobne doświadczenia.

„Nie mogę powiedzieć, bo taki już byłem” – stwierdził. „Ale nie zrobiłbym tego ponownie, za żadne pieniądze… po prostu dlatego, że czasami było to stresujące i przygnębiające. Sam sobie to utrudniałem”.

Zapytany przez prowadzącego, czy źródłem problemu była jego etyka pracy, odpowiedział: „Jeśli można to tak nazwać. Po części przekładało się to na etykę pracy, ale tak naprawdę było to po prostu obsesyjne zachowanie”.

Parsons przyznał, że jego perfekcjonizm wynikał w dużej mierze z natury OCD (zaburzenia obsesyjno-kompulsywne) i sprawiał, że tworzył wokół siebie sztywne zasady, które miały dawać mu poczucie bezpieczeństwa. „Tak, byłem zdyscyplinowany. Tak, miałem dobrą etykę pracy, ale w dużej mierze wynikało to z natury OCD” – zauważył.

„Miałam w głowie listę rzeczy, które musiałam zrobić, żeby czuć się komfortowo i mieć pewność, że potrafię dobrze wykonywać swoją pracę, co nie wydaje mi się prawdą”. Jak przyznał, przez takie podejście przegapił „mnóstwo życia”, ponieważ wszystko podporządkował własnej rutynie i obsesyjnym nawykom.

Sheldon Cooper uczynił go gwiazdą

Jim Parsons rozpoczął karierę od występów teatralnych i niewielkich ról telewizyjnych. Przełom nastąpił w 2007 roku, gdy wcielił się w doktora Sheldona Coopera w serialu „Teoria wielkiego podrywu”.

Za tę rolę zdobył cztery nagrody Primetime Emmy dla najlepszego aktora pierwszoplanowego w serialu komediowym oraz Złoty Glob. Produkcja była emitowana przez 12 sezonów, od 2007 do 2019 roku, i stała się jednym z największych sitcomowych hitów w historii telewizji. Na ekranie Parsons występował między innymi z Johnnym Galeckim, Kaley Cuoco, Simonem Helbergiem, Kunalem Nayyarem, Mayim Bialik i Melissą Rauch.

W swoim dorobku ma również role w produkcjach „Młody Sheldon”, „Zwyczajne serce”, „Ukryte działania” oraz „Chłopaki z bandy”.

Czytaj też:
Aż 9 nowości od dziś na Netflix. Ale wszyscy włączą ten thriller Czytaj też:
Netflix pobił rekord zarobków. Te filmy i seriale oglądaliśmy najchętniej