Het lijkt overmoed te zijn waarmee Gidi Markuszower, leider van de Groep Markuszower, de gewelddaden afgelopen week van de anti-immigratiebetogers vergoelijkt. („Ik begrijp het wel als mensen het heft in eigen handen nemen.”) (15/5) Hij lijkt te genieten van het effect van de woorden die hij hierover sprak tijdens interviews en het Kamerdebat. Hij troefde maar mooi zijn oude patroon Geert Wilders, leider van de PVV, af.

De overmoed zit ’m in de oproep tot geweld, die een oproep tot universeel gebruik van geweld is. Elk dossier dat politiek- en maatschappelijk gevoelig ligt kan zo opgelost worden, is in wezen zijn boodschap. Kan hij nu nog wel het gebruik van geweld afkeuren dat eventueel in de toekomst gebruikt gaat worden door bijvoorbeeld boeren en activisten in de stikstofdiscussie, door windmolentegenstanders, WIA-uitkeringsgerechtigden, genieters van de hypotheekrenteaftrek omdat zij zich niet gehoord voelen door de overheid? Zijn overmoed heeft hem belet na te denken over de mogelijke consequenties zijn beleid.

Martien Heeremans Amsterdam

De laatste zin in het commentaar van de krant (12/5): „Laat het een extra motivatie zijn om het land door dik en dun te blijven steunen”, is van groot belang. Het zit eraan te komen dat Europa, ten opzichte van Oekraïne, in een minder urgente modus schiet, ervan uitgaande dat het land met zijn knappe militair-technische prestaties het verder zelf wel kan rooien. 

De frontlinie, waar Oekraïne met onvoorstelbare dapperheid standhoudt, mag dan nauwelijks veranderen, ondertussen blijft Poetin dood en verderf zaaien. Dat stopt alleen als de Russen kunnen worden verslagen door Oekraïne, waarvoor het niet de wapens krijgt. Hier en daar worden signalen verondersteld die erop wijzen dat Poetin wil stoppen met zijn agressie-oorlog, onder meer vanwege binnenlandse ontevredenheid. Zo’n beslissing kan een dictator op ieder moment nemen, hoe onlogisch ook in het licht van eerdere verklaringen. Expliciete, voortgaande en grotere westerse steun voor Zelensky kan dat proces versnellen. 

Maarten de Sitter Gepensioneerd NAVO-ambtenaar

Het interview met Sjoukje Mos (11/5) is helaas een noodzakelijke duiding van de manosfeer. Iedereen weet wie Andrew Tate is: is dan een foto van deze sigaarrokende bullebak die helaas al wordt verafgood echt nodig?

Ron van der Kamp Linschoten

Ik ben abonnee van het NRC omwille van de kwaliteit van de artikelen en in de hoop de journalisten een beetje te kunnen steunen in tijden dat de persvrijheid het wereldwijd nogal te verduren heeft.

Wie het ook te verduren hebben zijn de kwetsbare minderheden. Zoals de vluchtelingen en zij die deze vluchtelingen helpen. Het deed mij pijn dat jullie ervoor kozen om een dag na de terreur van extreemrechts in Loosdrecht, juist een demonstrant aan het woord te laten die met een knipoog de brandstichting en de bewuste blokkade van de hulpverleners ontkent (13/5). Een artikel waar opnieuw de demonstranten een podium hebben in plaats van zij die onzichtbaar blijven.

Door op de dag na de terreur een podium te bieden aan mensen die met doorgaans een bierflesje in de ene hand en een fakkel in de andere hand bij een azc demonstreren met geweld, in plaats van het woord te geven aan hen die zich achter de muren van het azc moeten verschuilen, wordt extreemrechts genormaliseerd en blijven de kwetsbaren onzichtbaar.

John Moonen Valkenburg aan de Geul