Ergens tussen Heemstede en Haarlem verloor ik kortstondig mijn liefde voor de mensheid. De trein reed heel langzaam, zo langzaam dat hij bijna stilstond, en voor in de coupé zat een vermoeide moeder met drie blonde kinderen die ik ervan verdacht namen als ‘Lente’ en ‘Mex’ te hebben. Tussen het ruziën door zaten ze allemaal luidruchtig aan waterijsjes te zuigen. Rood-gele Twisters. Eens in de zo veel tijd werd het klepje van de vuilnisbak zo hard mogelijk dichtgesmeten. „Au”, gilde de moeder na een nieuwe knal. „Mijn vinger zat ertussen.”

Aan het begin van de treinrit had ik mijn koptelefoon afgezet omdat de batterij van mijn telefoon bijna leeg was. Misschien, dacht ik optimistisch, is dit ook een mooi moment om wat meer in contact te komen met mijn omgeving – om me er wat meer verbónden mee te voelen.

Dat probeer ik vaker. Zo miste ik in tram 2 in Amsterdam onlangs met liefde mijn halte omdat een oude meneer met waterige ogen me de straathoeken bleef aanwijzen waar hij als tiener avonturen had beleefd. In een bus in Leiden ontmoette ik een heer die een dag eerder voor het eerst in zijn leven ravioli had gekookt. In taxi’s luister ik naar verhalen over de overburen van de chauffeur, op pontjes aai ik hondjes waarvan ik weet hoe ze heten – in heel veel voertuigen voel ik potentie voor een tijdelijke vriendschap. Maar nooit in de trein.

De laatste keer dat ik mijn koptelefoon afzette in een trein, de keer vóór het Twister-debacle, deelde ik een coupé met twee tienermeisjes met lange, over elkaar geslagen benen. „Hij is mijn grootste vijand”, zei het ene meisje toen over een anonieme ellendeling. „Ik hoop dat hij ebola krijgt.” Het andere meisje zweeg zo luid dat haar vriendin zich genoodzaakt zag om zelf verder te praten. „Niet ebola dat hij doodgaat, hoor”, zei ze. „Gewoon: kleine ebola.” Daarna zette ik mijn koptelefoon weer op.

Maar dat ging dit keer dus niet. Dit keer luisterde ik lijdzaam naar het gesmak van vier paar lippen en het aanzwellende gejengel van kinderen met te veel suiker in hun systeem. De moeder siste nu om beurten hun namen, steeds wat harder, met toevoegingen als: „houd daar nú mee op”, „dat vind ik een beetje asociaal” en „kun je éven stil zijn?” „We staan even stil”, riep de machinist om. Buiten zag ik bomen en grasvelden; grote, kalme grasvelden. Zo dichtbij, en toch zo ver weg.

Toen we eindelijk Haarlem bereikten, sleurde de moeder haar kinderen de coupé uit. „Je gaat hier thuis meer van horen”, riep ze tegen het vervelendste exemplaar, zo hard dat het in de coupé nog hoorbaar was. Ze stapten naar buiten en verdwenen door het raam langzaam uit mijn blikveld, waarna het heel even stil was. Toen werden hun stoelen opgevuld door een Duits gezin. „ICH HABE KEIN PAYPAL”, brulde de vader. „ER WEIß DAS.” „JA JA”, brulde de moeder terug. „GANZ GENAU.”

Met de laatste batterijprocenten heb ik nog een kwartier naar witte ruis geluisterd. Sommige voertuigen lenen zich voor verbinding. De trein leent zich het best voor een koptelefoon.