Yaklaşık iki yıldır yazıp yazıp Cumhuriyet’e göndermedim. Bu kaçıncısıdır anımsamıyorum. Eski genel başkan bir televizyon kanalında konuşmuş, 19 Eylül 2024 tarihinde yazmıştım. Yazıya da Nilgün Cerrahoğlu’nun yazısından bir alıntı yapmıştım. Tespit hâlâ geçerli.

 “Yol yakınken dönelim. Aday değiştirelim. Rakibine karşı girdiği her seçimde yenilgiyle karşılaşan bir adayla bu maceraya devam etmek çok riskli. ‘Risk almayalım’ demek tamamıyla ‘tabu’ idi.” (Baş Döndürücü Harris İvmesi, Cumhuriyet, 28 Temmuz 2024)

O zaman “tabu”ya dokunamadık, eleştiremedik, “Olmaz” diyemedik. Bir bakıma haklıydık. Adaylık hazırlanmıştı. Yönetenler de adaylığı istiyorlardı. Örgüte sorulmadı, önseçim uzun bir süre unutulmuştu(?). Karşı çıkılsa oy kaybı yaşanacağı olasılığını göze alamadık; az görülen bir umutla seçime gidildi.

Sonuç öngörülse bile “düş kırıklığı”ydı en hafifinden. Çöken umuttan sonra geleceğe bakılmalıydı. Ne var ki kaybedenler “düş kırıklığı” yaşamamışlardı ki ilk geceden, resmi sonuç açıklanmadan “Buradayız” diyorlardı öfkeyle. Masalara vurulurken CHP’liler/seçmenler ise öfkeleniyorlardı.

Gemi limana yanaştırılacaktı. Gemi-liman söylemine karşı silkinen örgüt, içeriksiz de olsa değişimi gerçekleştirdi. Seçim sonucu içselleştirilmedi. “Hançerlendik” denildi. Tüzük değişikliğinin sorulmadığı söylendi. Yıllardır sormadıklarını unuttular(?). Daha öncesi adaylardan haberimiz yoktu denilmemiş miydi? 

Yazmaya gerek var mı? Batı Cephesi komutanı, Lozan Kurulu başkanı, başbakan, cumhurbaşkanı, omuzunda yıldızlar, devamında kurucu babalardan ikinci adam! Yeni genel başkanı ayakta karşılıyordu, üstelik ceketini ilikleyerek! Kuşkusuz ki herkes ve kimse onlar gibi olamaz. Ama örnek olarak dururlar!

Siyasi Partiler Yasası, parti tüzüğü ortada!

Çankaya’nın genç belediye başkanı gözaltındayken söylenen sözlerin yanında yasa ve tüzük hükümlerini anımsatmak gereksiz. Süreç parti sorunundan öteyedir. Birinci açılımda ABD’li birisi, “Türk yargısı açılıma izin vermez” demişti. Gönlü verilmesinden yanaydı. Kişi ve kurumlar etkisizleştirilmeliydi; emperyalizmin hedefi hiç değişmemişti. 

29 Ekim 1979 Cumhuriyet Bayramı mesajında amiral, diplomat cumhurbaşkanı ne diyordu: “... bölgenin siyasal coğrafyası çeşitli mihraklarca değiştirilmek isteniyor.”

İkinci açılımda müstemleke valisi edasıyla dolaşanlar dillendirdiler: Millet sistemi…

Ulus devlet-laik devlet-cumhuriyet, millet sistemi/ merhametli monarşiyle suçlama konusu yapıldı. Bu arada Bakü petrolleri özlemi de dile getirildi.

Açılıma izin vermeyecek kurumlar kalmış mıydı? Kurucu parti ve özellikle örgütü hedefe konulmalıydı. Düşünür Niyazi Berkes başyapıtında yazmıştı: Millet sistemi Batılı yazarlarındı.

Kurucu partinin kapıları kırıldı, ardından “millet sistemi”ne gönderme yapıldı. Hemen yazalım: “Türkiye’de Geri Kalmışlığın Tarihi”nde İsmail Cem o sistemi yazmadı; o kitabı 50 yılda üç kere okuyan birisi olarak yazmak zorundayım. Gerçi talihsiz konuşmanın etkisi kapı kırılmasının yanında önemsiz kalır!

Onu göreceğiz, görüyoruz! O kapının onarılması da yakın zamanda gerçekleşecektir!

HAMDİ YAVER AKTAN

YARGITAY ONURSAL DAİRE BAŞKANI