Ben ilkokulu Trabzon İsmetpaşa İlkokulu’nda okudum. 

İlk öğretmenim Orhan Duman’dı.

Okulumuz kaloriferli değildi; koridorlarında soba kokusu dolaşırdı. Yine de hiç üşüdüğümü hatırlamam. Çünkü biz daha gelmeden okul çoktan ısınmış olurdu.

Dört hadememiz vardı. Aradan yıllar geçti, ikisinin adını hâlâ unutmam: Ali Amca ve Ayşe Teyze.

Sabahın karanlığında gelir, sınıfları süpürür, koridorları siler, sobaları yakarlardı. Biz içeri girdiğimizde okul sıcacıktı. Bahçede sıraya girer, Andımız’ı okur, sonra sınıflarımıza dağılırdık. Çocuk aklımızla her şeyin kendiliğinden olup bittiğini sanırdık. Oysa o düzenin arkasında görünmeyen büyük bir emek vardı.

Bir başka şeyi de hatırlamıyorum: Öğrenim hayatım boyunca ders kitaplarının üç beş ay geciktiğini hiç yaşamadım. Eksikler elbette olurdu ama eğitim ciddiye alınırdı.

Bugün geriye dönüp baktığımda, ilk öğretmenim Orhan Duman’ı, Ali Amca’nın sobaya attığı odunun sesini ve Ayşe Teyze’nin sabun kokusunu hatırlıyorum.

Şimdi Millî Eğitim Bakanı çıkıp, “Bizim zamanımızda okullarda soba yoktu, ders kitapları üç beş ay sonra gelirdi.” diyor.

Bilmem… Benim hafızam başka şeyler söylüyor.

Üstelik bugün konuşmamız gereken asıl mesele Bakan’ın çocukluğu değil, çocuklarımızın bugünü.

YKS’de tek bir soruya bile doğru cevap veremeyen aday sayısı 2025’te 40 bin 818 iken, 2026’da 67 bin 87’ye yükselmiş.

İşte asıl konuşulması gereken budur.

Geçmişi anlatmak kolaydır. Asıl mesele, bugün eğitimin nereye geldiğini anlatabilmektir.

Sayın Bakan’ın çocukluk anılarından çok, görev yaptığı dönemde eğitimi nasıl iyileştirdiğini dinlemek isterdim.

Çünkü çocuklar, bakanların anılarıyla değil; bugünün eğitim sistemiyle büyüyor.

İlgili Konular: #okul #eğitim #MEB