Με την ολοκλήρωση του φετινού προγράμματος, η Πειραιώς 260 γιορτάζει τα Είκοσι Χρόνια (2006–2026) της με μια βραδιά ανοιχτών μικρών παρουσιάσεων που ξεκινά από ένα μόνο φαινομενικά απλό ερώτημα:

Τι μένει από μια παράσταση όταν αυτή έχει τελειώσει;

Οι άφθονες, συχνά αναπάντεχες, αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει ένα τέτοιο ερώτημα γίνονται η αφορμή ώστε οι άνθρωποι που στηρίζουν το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου για ένα ολόκληρο καλοκαίρι να μοιραστούν εικόνες, ήχους και ενθύμια· ένα πολύπλοκο αρχείο μνήμης, πρακτικών, εμπειριών και φαντασίας. Μιλούν για τον δικό τους ρόλο στην επιβίωση των παραστάσεων όσο αυτές συμβαίνουν, προκειμένου να συμβούν, αλλά, κυρίως, όταν αυτές έχουν τελειώσει.

Ένα open mic για το πώς οι παραστάσεις δεν σταματούν όταν κλείνει το θέατρο. Για το τι θα μπορούσε να σημαίνει αρχείο και καταγραφή σε μια συνθήκη που καθορίζεται –και συχνά καθορίζει και εμάς– από το πόσο εφήμερη είναι. Για τη φαντασία που συμπληρώνει όσα δεν θυμόμαστε πια ή για τη μνήμη που κολλάει σε μια κίνηση, μια ανάσα, έναν επιτονισμό, μια σκηνή ή μια αντίδραση του κοινού. Για τις μικρές τεχνικές λεπτομέρειες που μεταμορφώνονται σε εργαλεία σκέψης και αίσθησης. Για την παραστασιακή εμπειρία που επιμένει να λειτουργεί ως εργοτάξιο συλλογικότητας.

Σκίτσο: Οι Αρχιτέκτονες της Φάλαινας/ A Whale’s Architects

Οι «Πυγολαμπίδες» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου – Κύκλος ανοιχτών παρουσιάσεων και συζητήσεων με επιτελεστικό χαρακτήρα