Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Myra (48) schrikt ervan dat haar kind zoveel onvoldoendes haalt op de middelbare school, en is bang dat hij afglijdt.

Myra: „Geen seconde heb ik nagedacht of mijn zoon het niveau op de middelbare school wel aan zou kunnen. Hij kreeg van zijn basisschooljuf een degelijk havo-advies. Mijn man en ik haalden zelf in het verleden ook zonder al te veel problemen ons havodiploma, dus ik was ervan overtuigd dat mijn zoon het ging redden. Oké, misschien zou al dat huiswerk even wennen zijn – dat is nogal een berg in vergelijking met de basisschool – maar ik dacht ook: hij is slim genoeg.

Inmiddels zijn we echter twee maanden verder en begin ik me lichtelijk zorgen te maken. De onvoldoendes stapelen zich op, en zelfs zijn mentor heeft vorige week laten doorschemeren dat mijn zoon geen hoogvlieger is. En dat vind ik moeilijker om te horen dan ik zou willen toegeven.

Impostersyndroom

Begrijp me niet verkeerd: ik verwacht echt niet dat mijn zoon alleen maar negens en tienen haalt en hoef heus geen kind dat overal in uitblinkt. Maar ik weet óók dat er meer in hem zit dan er nu uitkomt. En dat zeg ik niet omdat ik zo’n moeder ben die haar kind koste wat kost naar het hoogste niveau wil duwen, maar omdat ik hem ken. Volgens mij is hij vooral onzeker en moet hij zijn draai nog vinden. En ik denk dat hij ook wel worstelt met een soort van impostersyndroom – dat hij zelf denkt dat hij het niet kan, waardoor het vervolgens daadwerkelijk niet lukt. Ik zeg dat, omdat ik daar zelf ook weleens last van heb, en zoiets kan je echt in de weg zitten.

Enfin, ik kan het wel gaan zoeken in een of andere psychologische oorzaak, maar zijn cijfers liegen er niet om. Voor Nederlands, wiskunde, natuurkunde en scheikunde loopt hij achter. Vorige week haalde hij pas zijn allereerste voldoende: een 6,3 voor muziek. Na twee maanden. Hartstikke fijn natuurlijk, maar eerlijk is eerlijk: met een voldoende voor muziek win je de oorlog niet. Tegelijkertijd schaam ik me bijna dat ik dat denk. Waarom raakt dit me nou zo?

Kansen grijpen

Het antwoord weet ik trouwens allang: ik ben bang dat dit het begin is van iets groters. Dat hij steeds verder achterop raakt, het vertrouwen in zichzelf verliest en afglijdt naar een lager niveau. Of op een gegeven moment misschien zelfs denkt dat school niets voor hem is. Dat ‘lagere niveau’ bedoel ik trouwens absoluut niet denigrerend; iedereen werkt naar zijn of haar eigen kunnen, maar ik wil gewoon graag dat hij zijn kansen grijpt, omdat hij daartoe capabel is.

Inmiddels heb ik bijles voor hem geregeld. Het scheelt overigens echt dat mijn zoon school leuk vindt, en ook best wil leren – hij gooit er echt niet met de pet naar. Dat is alleen ook het ingewikkelde aan dit hele verhaal. Als hij geen motivatie had, kon ik het immers dáárop afschuiven, maar hij wil het dus wel graag. Waar ligt het dan aan?

Daarnaast ben ik bang dat ik hem te veel push. Help ik hem daarmee, of wordt de druk alleen maar groter? Ik wil ook niet dat hij denkt dat ik teleurgesteld ben bij een onvoldoende. Maar ja, dat is natuurlijk wel zo – daar gaat dit hele verhaal over. Het voelt allemaal enorm dubbel, wat dat betreft.

Draai vinden

Het liefst zou ik willen dat iemand me kan vertellen dat het allemaal goedkomt. Dat hij gewoon wat meer tijd nodig heeft en over een paar maanden zijn draai heeft gevonden. Maar wat als dat niet zo is? Wat als hij inderdaad naar een lager niveau moet?

Door alleen al aan die vragen te denken, voel ik me superschuldig. Ik wil helemaal niet zo’n tigermom zijn die haar kind langs een meetlat legt. Maar ik betrap mezelf ook op een zekere irritatie bij de zoveelste onvoldoende. Kom op, jongen, denk ik dan, trék er nou wat harder aan.  

Voor nu is de enige optie om eerst maar even met die bijles te beginnen – hopelijk trekt dat de boel de komende tijd wat recht. Tegen Kerstmis kunnen we kijken hoe de vlag erbij hangt, en of er al verbetering komt in zijn cijferlijst. Ik probeer te vertrouwen op een goede afloop, whatever that may be. Dat we over een jaar lachen om al deze stress. En dat ik, als hij toch van niveau verandert, dat kan loslaten.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:

• Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
• Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’

Reacties