Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη διαφορά ανάμεσα σε ένα κόμμα που καταγράφει την πραγματικότητα και σε ένα κόμμα που φιλοδοξεί να την αλλάξει. Το πρώτο χρειάζεται δεδομένα. Το δεύτερο χρειάζεται σχέδιο. Και όταν τα δύο αρχίζουν να συγχέονται, τότε η πολιτική κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια άσκηση συλλογής πληροφοριών.

Η εξαγγελία του Νίκου Ανδρουλάκη για τη δημιουργία ενός ψηφιακού «Παρατηρητηρίου Τιμών» στην ακτοπλοΐα, μέσω του οποίου οι πολίτες θα καταχωρούν τις τιμές των εισιτηρίων τους, ξεκινά από μια πραγματική διαπίστωση: τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια αποτελούν ολοένα μεγαλύτερη επιβάρυνση για τα ελληνικά νοικοκυριά και, πολύ περισσότερο, για τους κατοίκους της νησιωτικής Ελλάδας.

Ως προς αυτό, δύσκολα μπορεί να υπάρξει διαφωνία.

Η πολιτική, όμως, δεν αξιολογείται από την ορθότητα της διάγνωσης αλλά από την ποιότητα της θεραπείας.

Είναι λοιπόν εύλογο να αναρωτηθεί κανείς: χρειάζεται πράγματι η αξιωματική αντιπολίτευση να ζητήσει από τους πολίτες να της αποστείλουν τις τιμές των εισιτηρίων για να αποκτήσει εικόνα της αγοράς;

Οι τιμές δεν είναι κρυφές. Βρίσκονται καθημερινά στις ιστοσελίδες των ακτοπλοϊκών εταιρειών, στις μεγάλες ηλεκτρονικές πλατφόρμες κρατήσεων και στα συστήματα έκδοσης εισιτηρίων. Όποιος επιθυμεί μπορεί να συγκρίνει διαδρομές, ημερομηνίες, εκπτώσεις και διακυμάνσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Αν λοιπόν το ζητούμενο είναι η συγκέντρωση στοιχείων, αυτά υπάρχουν ήδη.

Αν όμως το ζητούμενο είναι η αντιμετώπιση της ακρίβειας, τότε η συζήτηση αλλάζει επίπεδο.

Ένα κόμμα που διεκδικεί την εμπιστοσύνη των πολιτών για να κυβερνήσει, δεν καλείται να ανακαλύψει ότι τα εισιτήρια είναι ακριβά. Οφείλει ήδη να γνωρίζει πού εντοπίζονται οι ολιγοπωλιακές συνθήκες, ποιες γραμμές παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες στρεβλώσεις, πώς διαμορφώνεται το κόστος, ποιες πρακτικές εφαρμόζονται στην υπόλοιπη Ευρώπη και ποιες θεσμικές παρεμβάσεις μπορούν να ενισχύσουν τον ανταγωνισμό και να προστατεύσουν τον επιβάτη.

Αυτή είναι η αποστολή της αντιπολίτευσης. Να επεξεργάζεται πολιτικές πριν κληθεί να τις εφαρμόσει.

Η συμμετοχή των πολιτών είναι ασφαλώς πολύτιμη. Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την τεκμηρίωση που οφείλει να διαθέτει ένα κόμμα εξουσίας. Διαφορετικά δημιουργείται η εντύπωση ότι αναζητεί από τους πολίτες εκείνη τη γνώση που θα έπρεπε ήδη να έχει αποκτήσει μέσα από τη δική του πολιτική επεξεργασία.

Ίσως, μάλιστα, αυτό να εξηγεί και το πολιτικό υπόβαθρο της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας. Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο θα επανέλθει δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο. Παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις του, οι δημοσκοπήσεις επιμένουν να το κρατούν μακριά από τη θέση που φιλοδοξεί να καταλάβει. Και όταν ένα κόμμα δυσκολεύεται να επιβάλει τη δική του ατζέντα, ο πειρασμός να δημιουργεί συνεχώς επικοινωνιακά γεγονότα γίνεται σχεδόν αναπόφευκτος.

Μόνο που η επικοινωνία δεν είναι πολιτική. Και η συλλογή δεδομένων δεν αποτελεί κυβερνητικό σχέδιο.

Οι πολίτες δεν περιμένουν από την αξιωματική αντιπολίτευση να τους ζητήσει να αποδείξουν ότι υπάρχει πρόβλημα στην ακτοπλοΐα. Το γνωρίζουν και το πληρώνουν κάθε φορά που εκδίδουν ένα εισιτήριο. Περιμένουν να τους πει πώς θα το αντιμετωπίσει.

Γιατί τα δεδομένα είναι απαραίτητα για τη χάραξη πολιτικής. Δεν είναι όμως η ίδια η πολιτική. Και όταν ένα κόμμα αρχίζει να συγχέει το ένα με το άλλο, τότε ίσως δεν αναζητεί απλώς στοιχεία για τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια.

Αναζητεί τον ίδιο του τον πολιτικό προορισμό.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.