Preview | The Blood of Dawnwalker – Er zijn games die je na een preview weer vergeet zodra je de controller neerlegt. En er zijn games waar je ’s avonds in bed nog over ligt te malen. The Blood of Dawnwalker valt stevig in die tweede categorie. Niet vanwege de mooiste graphics of de meest gepolijste combat, maar omdat het spel je binnen een paar uur het soort morele keuzes voorschotelt waar je maag van omdraait. Rebel Wolves, het team van voormalig Witcher 3-director Konrad Tomaszkiewicz, heeft duidelijk één missie: je iets laten voelen. En na vier uur hands-on kan ik je vertellen dat ze daar angstaanjagend goed in slagen.

Je speelt als Coen, een jonge mijnwerker in Vale Sangora, een fictief dal in de Karpaten waar vampieren de dienst uitmaken. Niet als schimmige monsters in de nacht, maar als heersers die openlijk regeren. Ze eisen wekelijks bloed van de dorpsbewoners en bieden in ruil bescherming en genezing. Dat klinkt als een redelijke deal, tot je beseft dat de vorige menselijke heerser minstens zo erg was. Het is die morele dubbelzinnigheid die de wereld van Dawnwalker zo ongemakkelijk, en daardoor zo overtuigend maakt.

In de proloog maak je kennis met Coens familie. Zijn moeder is ernstig ziek, zijn vader probeert het gezin bij elkaar te houden en zijn zusje kampt met de pest. De game dwingt je meteen tot een scène die me echt raakte: Coens vader vraagt je om zijn moeder te dwangvoeren, omdat ze anders te zwak is om de bloedceremonie in de kerk te overleven. Je kunt weigeren, maar als je het doet, volg je de handeling met een druk op de knoppen. Het is geen spectaculaire setpiece, maar het lukte Rebel Wolves om met simpele interactie een emotioneel gewicht te creëren dat ik zelden in games tegenkom.

In diezelfde proloog leerde ik kruidenvrouw Anca kennen, een voormalige non die aan de rand van het dorp woont. De chemie tussen haar en Coen is meteen voelbaar en je bepaalt zelf het tempo. Blijf je voor een Latijnles terwijl de storm buiten raast, of ga je meteen verder met je missie? Ik bleef. En wat volgde was een van de meest oprecht romantisch geladen scènes die ik in jaren in een game heb meegemaakt, zonder dat er iets expliciets gebeurde. Alleen twee mensen, een storm en de juiste woorden op het juiste moment.

Na de gebeurtenissen in de proloog verandert Coen in een Dawnwalker: overdag mens, ’s nachts vampier. En dat is niet zomaar een cosmetisch verschil. Overdag loop je rond met je zwaard en bloedmagie, praat je met dorpsbewoners en onderzoek je aanwijzingen. Zodra de nacht valt, krijg je klauwen, kun je over muren lopen, teleporteren en bloed drinken van je vijanden om jezelf te genezen. Het voelt werkelijk alsof je twee verschillende games in één speelt, en dat was volgens Tomaszkiewicz ook precies de uitdaging tijdens de ontwikkeling.

Wat de vampierfantasie echt tot leven brengt, is het hongersysteem. Zakt je bloedvoorraad te ver als vampier, dan verlies je letterlijk de controle. Coen valt de dichtstbijzijnde persoon aan en drinkt die leeg, of het nu een vijand is, een onschuldige dorpeling of je beste bondgenoot. Een collega-journalist ontdekte midden in de nacht een gevangene die hem kon helpen bij een infiltratiemissie. Maar zijn Coen was uitgehongerd. De dialoogopties verdwenen en Coen vermoordde de man zonder aarzeling. De quest ging gewoon door, maar dan via een compleet andere route. Dat is het soort consequentie waar games al jaren over opscheppen, maar zelden waarmaken.

Over de combat werd vooraf het meest gespeculeerd, en terecht. The Witcher 3 was in veel opzichten briljant, maar het zwaardgevecht was nooit het sterkste punt. Rebel Wolves kiest hier voor een directioneel systeem: je kiest een richting voordat je aanvalt of blokkeert en als je dat goed timed, kost het geen stamina. Het lijkt een beetje op For Honor, maar dan als optionele laag bovenop een toegankelijker basis. Je kúnt het negeren en gewoon op de blokknop rammen, maar wie de moeite neemt om het ritme te leren wordt beloond met een flow die ergens tussen Batman Arkham en, volgens Tomaszkiewicz zelf, Guitar Hero in zit.

Eerlijk is eerlijk: na vier uur had ik het nog niet helemaal onder de knie. De aanvalsknop zit op de bumper in plaats van een face button en dat botst met jarenlange spiergeheugen. Vijanden vallen gelukkig niet allemaal tegelijk aan maar komen netjes op hun beurt, wat groepsgevechten overzichtelijker maakt dan je zou verwachten. Het is een systeem dat duidelijk ontworpen is om te groeien naarmate je meer speelt, maar de eerste indruk kan even wennen zijn.

Het systeem dat alles bij elkaar houdt, is de tijdsdruk. Coen heeft dertig in-game dagen om zijn familie te redden en tijd verstrijkt alleen wanneer je quests afrondt of belangrijke acties onderneemt. Vrij rondlopen kost je niets, maar zodra je iets doet dat er toe doet, schuift de klok verder. Het gevolg is dat je constant afwegingen maakt. Ga ik dit zijpad in of bewaar ik mijn tijd voor iets dat er meer toe doet? Help ik deze dorpeling of ren ik door naar mijn eigenlijke doel?

In de proloog werd dat al pijnlijk concreet. Doordat ik tijd besteedde aan Anca en de Latijnles, had ik geen ruimte meer om een verdwenen wandtapijt op te sporen. Het gevolg: de vrouw die het tapijt kwijt was, hing tijdens de kerkdienst dood aan de dakbalken. Andere journalisten die wél dat pad kozen, zagen haar springlevend in de kerkbanken zitten. Dat soort variatie doet vermoeden dat het hele spel vol zit met dit soort kruispunten en dat maakt het vooruitzicht van een volledige playthrough behoorlijk spannend.

Een paar kanttekeningen zijn op hun plaats: de gezichtsanimaties tijdens dialogen zijn wisselend van kwaliteit. Sommige tussenfilmpjes ogen prachtig, maar zodra je in een normaal gesprek belandt, zakt het niveau merkbaar. De mondanimaties lopen hier en daar achter op de spraak, wat in emotionele scènes net de spanning kan breken. Er waren ook wat texture-problemen en een enkele hapering bij drukke gevechten. Het is nadrukkelijk een niet-definitieve versie, dus het is Rebel Wolves niet per se aan te rekenen, maar de release is over minder dan twee maanden.

Wat me meer bezighoudt is de vraag of het spel dit niveau dertig dagen lang kan vasthouden. De proloog is strak geregisseerd en boordevol variatie. De open wereld daarna voelde even stuurloos, zonder duidelijke aanwijzingen of questmarkers. Dat is bewust ontwerp, geen fout, maar het vergt wel vertrouwen van de speler. Als de rest van Vale Sangora net zo rijk gevuld is als die eerste uren, hebben we te maken met een van de interessantste RPG’s van het jaar. Maar dat is op dit moment nog een belofte, geen zekerheid.

The Blood of Dawnwalker greep me niet door zijn systemen of mechanics, maar door zijn mensen. Door de manier waarop de game je dwingt om na te denken over wat je bereid bent op te offeren en wie daarvoor de prijs betaalt. Coen is een personage waar je om geeft, zijn wereld is er een waar je in wilt rondlopen ondanks alle ellende, en de keuzes die je maakt voelen alsof ze ertoe doen op een manier die je zelden ziet in het genre. Als Rebel Wolves de rest van het spel op dit niveau weet te houden, dan wordt september 2026 een hele goede maand voor RPG-liefhebbers.

The Blood of Dawnwalker verschijnt op 3 september 2026 voor pc, PlayStation 5 en Xbox Series X|S. De preview is gespeeld op PC.