چهارده تیرماه، سالروز درگذشت آیت‌الله حاج سیدجواد خامنه‌ای، پدر بزرگوار رهبر معظم انقلاب اسلامی است. پانزده تیرماه ۱۳۶۵ نیز، پیکر این عالم ربانی بر دوش مردم مؤمن مشهد تشییع و در جوار حرم مطهر رضوی آرام گرفت . 

اکنون، درست در سالروز درگذشت آیت‌الله حاج سیدجواد خامنه‌ای ، پیکر فرزند برومندش، حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، رهبر شهید انقلاب با شکوهی بی‌نظیر در تهران تشییع می‌شود. هم‌آغوشی این دو تاریخ، اتفاقی جالب است و گویا روایتی از استمرار یک خطِ روشن است؛ خطی که از پارسایی پدر تا شهادت فرزند، امتداد یافته است.

آیت‌الله سیدجواد خامنه‌ای، فرزند آیت‌الله سیدحسین خامنه‌ای از روحانیون حامی مشروطه، در نجف اشرف متولد شد و سال‌ها در محضر اساتید بزرگی چون آیت‌الله نائینی شاگردی کرد تا به درجه اجتهاد نائل آید؛ اما هرگز این جایگاه علمی را وسیله‌ای برای دنیاطلبی قرار نداد. وصف‌الگوی بارز این روحیه، نقل خاطره‌ای است که رهبر شهید انقلاب از پدرشان بیان کرده‌اند. معظم‌له در روایتی فرمودند: «ایشان دیدشان مثل اغلب علمای شیعه‌ی امامیه، دید بغض و نفرت نسبت به دستگاه بود... یک لحظه برای دستگاه‌های گذشته مفید واقع نشد و هرگز در هیچ جلسه‌ای شرکت نکرد. حتی مراسم موزه آستان قدس رضوی که از علمای مشهد دعوت می‌کردند، تنها کسی که با یکی دو سه عالم دیگر هرگز در این مراسم شرکت نکرد، پدر من بود.»

این مواضع روشنگر، نشان از بصیرت نافذی داشت که هرگونه مصالحه با ظلم را برنمی‌تابید. به‌روایت تاریخ، ایشان از دهه ۴۰ با امام خمینی (ره) مراوده داشت و در اعتراض به تبعید امام، نماز جماعت خود را تعطیل کرد تا در صف مبارزین حق علیه باطل قرار گیرد.

ساده‌زیستی الگویی برای همیشه

با وجود آنکه فرزندش، آیت‌الله سید علی خامنه‌ای، سال‌ها پیش از رهبری، رئیس‌جمهور کشور بودند، اما زندگی زاهدانه پدر هرگز دگرگون نشد. رهبر شهید انقلاب در وصف این روحیه، به ورود مرحوم شهید قاضی طباطبایی به منزل پدرشان در سال ۵۱ اشاره می‌کنند که وی در تعجب گفته بود: «چهل سال پیش با پدرم به این خانه آمدم؛ یک نسل عوض شده اما این اتاق و خانه کمترین تغییری نکرده است.»

همه دارایی این عالم ربانی پس از ۹۱ سال عمر با عزت و ۵۰ سال تبلیغ، تنها یک خانه محقر در یکی از محلات فقیرنشین مشهد و چهل و پنج هزار تومان وجه نقد بود. این ساده‌زیستی، نه از سر فقر، که از سر غنای روح و بی‌اعتنایی به زخارف دنیوی بود؛ درسی بزرگ برای تمام کسانی که امروز در مسیر انقلاب گام برمی‌دارند که ارزش انسان به توانایی مالی، که به استقامت ایمانی اوست.

تشییعی که به یادگار ماند

سرانجام این پیر روشن‌ضمیر، چهاردهم تیر ۱۳۶۵ دعوت حق را لبیک گفت و پیکر پاکش پانزدهم تیرماه تشییع شد. آرامگاه مطهر این روحانی متعهد، در جوار بارگاه ملکوتی حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع)، در جنب دارالفیض حرم رضوی، امروز میعادگاه خیلی هاست.

فرزند او حال در لباس شهادت، در سالروز درگذشت او، روی دوش مردم تشییع می شود و انگار تاریخ مقدر کرده بوده، پسر را در چنین روزی به آغوش پدر بازگرداند.

بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.