Іван прадаў дом у вёсцы, каб купіць невялікую хату ў садовым таварыстве недалёка ад Мінска. Амаль увесь рамонт мужчына выканаў сваімі рукамі ўсяго за паўтара года: абшыў будынак карэльскай елкай, перабраў печ, зрабіў перапланіроўку і стварыў новы быт для ўсёй сям'і, распавядае Onliner.

— Наша дачная гісторыя пачалася паўтара года таму. Мы з жонкай пенсіянеры: яна ў мінулым медыцынскі работнік, а я — настаўнік працы з 17‑гадовым стажам. Родам я з вёскі ў Гродзенскай вобласці, а жонка — мінчанка, і разам мы ўжо больш за 40 гадоў. Пачыналі свой жыццёвы шлях у Мінску, тут у нас нарадзіліся дачка і сын. У 1994 годзе купілі дом у вёсцы на маёй радзіме і пераехалі туды. Калі дзеці выраслі, мы вярнуліся назад у сталіцу, а ў вёсцы засталіся ўжо нашы бацькі. З часам даглядаць вялікую гаспадарку і велізарны надзел станавілася ўсё складаней.

У 2024 годзе паўстала пытанне пра продаж вясковага дома і куплю невялікага пляцу бліжэй да Мінска. Мы разлічвалі знайсці гатовы варыянт, каб не ўкладваць сілы ў будоўлю. Аб'ездзілі мноства месцаў і аднойчы прыехалі ў садовае таварыства «Сосны-сад» — там прадавалася лецішча са ўсімі выгодамі і дызайнерскім рамонтам. Але яно было занадта малым: усяго адзін пакой, кухня і санвузел. Затое нас скарыла само месца: дастаткова шырокія вуліцы, навокал лес, побач некалькі санаторыяў, а за дзесяць хвілін — Мінскае мора.

Ад мясцовых мы даведаліся, што на вуліцы Сонечнай прадаецца яшчэ адзін дом на 4 сотках. Зайшлі на ўчастак і ўбачылі поўную занядбанасць. Бабулі-гаспадыні было ўжо цяжка ўтрымліваць жытло, і яна збіралася да сына. Я паглядзеў на гэтую хату і зразумеў, якіх гіганцкіх затрат і працы яна запатрабуе, таму ў мяне нават не ўзнікла жадання зайсці ўнутр. Але ўжо на наступны дзень мы вярнуліся. І ў гэты момант у мяне ўнутры нібыта шчоўкнула: я зразумеў, што гэта «наш» дом. Раптоўна прыйшлі спакой і ўпэўненасць, што з усім рамонтам я змагу справіцца сам.

Пасля куплі мы ўсёй сям'ёй прыступілі да руйнавання старых гаспадарчых пабудоў і навядзення парадку вакол асноўнага будынка. Прыбралі разбураныя агароджы, выкарчавалі старыя дрэвы і кусты, выраўнялі ўвесь пляц.

Паралельна выносілі з дома старую мэблю, разбівалі перагародкі, выломлівалі ўсе міжпакойныя і ўваходныя дзверы, вокны, зрывалі аздабленне сцен і столяў, дэмантавалі электраправодку. Для ацяплення лецішча была прадугледжана кампактная цагляная печ, але яна была няспраўная, таму прыйшлося практычна да паловы яе разабраць, каб у далейшым аднавіць.

Дэмантаж і вываз смецця занялі некалькі месяцаў. Многія рашэнні прымаліся на хаду — напрыклад, накіды будучых пакояў малявалі крэйдай проста на падлозе. Каб не марнаваць час, адразу знялі меркі і замовілі новыя аконныя блокі і ўваходныя дзверы.

Ужо зімой 2024 года родныя ўгаворвалі мяне зрабіць перапынак да вясны, але працэс ужо цалкам мяне захапіў. Да таго ж трэба было перавозіць рэчы з прададзенага вясковага дома. Ды і надвор'е было спрыяльным — зіма была мяккай. У першую чаргу я выкапаў і абсталяваў гаспадарчы блок для захавання інструментаў, падвёў да дома ваду і змантажаваў унутраную каналізацыю.

Для ўнутранага аздаблення выбіралі толькі натуральныя матэрыялы: сцены і столі абшылі сасновай вагонкай, на падлогу ў пакоях паклалі дошкі, а на кухні і ў санвузле — керамічную плітку. За зімова-веснавы перыяд я самастойна з нуля ўзвёў новыя перагародкі, усталяваў вокны і дзверы, занава абклаў і запусціў печ, сабраў санвузел з душавой кабінай, цалкам развёў новую электрыку, а на другім паверсе ўцяпліў і абшыў сцены.

З надыходам вясны да рамонту падключылася ўся сям'я. Велізарная дапамога была ад 86‑гадовай цешчы — яна разам з намі раўняла ўчастак і прыбірала смецце. Да лета мы пасеялі газон, пасадзілі малады сад з яблынь, груш, вішань, сліў і ягадных кустоў, высадзілі туі па перыметры і паставілі невялікі парнік. Частку гаспадарчага блока адвялі пад летнюю кухню.

Для фасадных работ запрасілі спецыялістаў: дом якасна ўцяплілі для круглагадовага пражывання і абшылі гатовай вагонкай з карэльскай елкі, а таксама перакрылі дах. Да восені 2025 года ў доме стаяла ўся мэбля, і мы перавезлі асноўныя рэчы.

Да вясны мы паступова ліквідавалі дробныя недаробкі, дакупілі мэблю. Да поўнага заканчэння заставалася зрабіць літаральна некалькі рэчаў: плот з брамай, уцяпленне цокаля, сходы на другі паверх і два ганкі. Я паставіў мэту скончыць усё да канца лета.

З усяго велізарнага комплексу работ майстры збоку далучаліся толькі для бурэння свідравіны, укопвання каналізацыйных кольцаў, укладкі пліткі і аздаблення фасада з дахам. Усе падключэнні, разводку і ўнутраны рамонт я рабіў сам.

Мы выдаткавалі шмат сіл, але вынік прыносіць задавальненне. Для нас гэты праект стаў доказам: галоўнае — не баяцца зрабіць першы крок і ўпарта ісці да мэты, тады любыя цяжкасці перакрываюцца радасцю ад гатовага выніку.

Усе навіны →