У ліпені горад ператвараецца ў горад з намётаў. Onliner.by расказвае, як прайшла пятніца — першы дзень Viva Braslav.

Калі прыехаць бліжэй да абеду пятніцы, можа падацца, што фестываль яшчэ не пачаўся. Галоўная пляцоўка толькі прачынаецца. Але ёсць месцы, дзе жыццё ўжо кіпіць, нават побыт — гэта намётавы лагер «Паляна CAMP». Ідзём паглядзець на тых, хто прыязджае на Viva Braslav цэлымі дамамі на колах і вязе з сабой чамаданы з падушкамі.

Там, дзе пачынаюцца намёты, з'яўляецца першая каляфестывальная тусоўка. На фестываль прыязджаюць ужо са сваім плэйлістам, у якім Макс Корж можа стаць хедлайнерам, нават калі яго няма ў лайнапе. Дастаткова двум хлопцам уключыць яго песні з калонкі — і паступова вакол ужо збіраецца новая сцэна.

Дзве дзяўчыны з Браслава прадаюць самаробныя бранзалеты па 5 і 10 рублёў.

— У дні фестывалю людзі добра купляюць. Большасць упрыгожанняў мы робім проста тут.

«Кожны дзень свята, кожны дзень фестываль» — ужо гучыць з намётаў Мот.

Хлопцы з намётаў рыхтуюцца да яго выступлення ўвечары. Кажуць, што тут «шмат прыгожых дзяўчат»

Пра сам Viva Braslav адгукаюцца стрымана:

— Усё, што залежала ад арганізатараў, яны зрабілі вельмі нармальна.

Некаторыя яшчэ пакутуюць са сваімі намётамі. Іншыя ўжо спяць у іх або на ўсю гуляюць. Але, здаецца, яны толькі і чакаюць, каб нехта да іх падышоў.

— Мы проста выпадкова пазнаёміліся на фестывалі, — расказвае кампанія. — А цяпер кожны год прыязджаем разам. У нас ужо нават свой чацік ёсць.

Адзін намёт закрыў частку шыльды «Браслаў» ля стэлы. Аказваецца, што ў гэтай палаткі ёсць свая гісторыя.

— Пяць гадоў таму мы выпадкова прыехалі сюды з Віцебска, наогул нічога не ведаючы пра Браслаў. Спыніліся каля стэлы, бо гэта было адзінае вольнае месца. Нам так спадабалася, што з таго часу кожны год вяртаемся.

За гэты час выпадковая кампанія вырасла: з'явіліся новыя сябры, агульны чат і ўжо пяць кампаній, якія дамаўляюцца прыязджаць сюды разам.

— Адна з нашых суседак летась сказала: «Я ж казала, што наступным разам займу ваша месца раней за вас». У выніку яны прыехалі ў панядзелак і тыдзень жылі тут, у лесе. Сёлета давялося крыху закрыць шыльду. Але месца ўсё роўна наша.

На пункце пропуску пачынаецца дробны дождж — уся чарга дружна перамяшчаецца пад дах і чакае дазволу на ўваход.

— Калі нам дадуць дабро, будзем дарыць дабро, — жартуюць білетчыкі.

Праз некалькі хвілін вароты адчыняюцца, і ўсе ідуць глядзець на самае важнае для любога мерапрыемства з вялікай колькасцю людзей месца — прыбіральні. Праверка пройдзена, можна расслабіцца і даследаваць тэрыторыю далей.

Да галоўных канцэртаў яшчэ ёсць час, таму Viva Braslav пакуль існуе ў сваёй дзённай версіі. Людзі аглядаюць тэрыторыю, вывучаюць карту, перамяшчаюцца паміж пляцоўкамі і цярпліва стаяць у чэргах. Любіш фестывалі — любі і чэргі на аквагрым.

Але ёсць і тыя, хто не чакае, пакуль фестываль нарэшце пачнецца, а проста жыве ў сваім рытме.

На пляцоўцы хлопцы гуляюць у баскетбол пад драм-н-бейс. Побач дзяўчаты зладзілі ёга-рэтрыт у шатры. Аказваецца, нават на шматтысячным фестывалі і пры такім драйве можна знайсці час, каб запаволіцца.

Частка людзей праводзіць час на фудкортах: гэта адначасова і насычаная праграма, і поўны страўнік. Або выбіраюць шопінг у намётах рамеснікаў (але, магчыма, спатрэбіцца гатоўка). У дзяўчат не праходзіць аплата карткай, і яны крычаць: «Надзя, бяжы на гару лавіць сувязь».

Акрамя галоўнай сцэны, ёсць яшчэ тры музычныя сцэны: Lid Stage, Frudoza Stage і Gorilla Energy. На першай проста зараз вучаць танец пад «Яна танцуе пад Шадэ». На другой сёння ўжо гучаць Дзіма Білан і Ваня Дзмітрыенка — праўда, пакуль толькі з калонак: афіцыйна яны выступаюць заўтра.

Пастаянна сустракаецца дзве дзяўчыны ў форме паліцэйскіх. 

— Мы прыязджаем на фестываль з Рыгі ўжо трэці год. Летась мы былі дзяўчатамі Марыё, калі памятаеце. Кожны год стараемся прыдумаць нешта новае — гэтым разам хлопцы выбралі касцюмы гарчыцы і кетчупу, а мы вырашылі быць паліцэйскімі.

Каб не згубіцца ў натоўпе, кампаніі прыдумляюць свае сістэмы навігацыі. Самае мілае — гэта хлопцы, якія носяць жабіныя капялюшыкі. Яшчэ былі стрэлкі над галавой жоўтага і чырвонага колеру, панамкі, плюмбобы з гульні The Sims, пальчаткі з рукой, як на баскетбольных матчах, якія падымалі ўверх, каб знайсці сваіх.

Па дарозе да галоўнай сцэны заўважаем сцяну, якая яшчэ некалькі гадзін таму была пустой. Цяпер яна цалкам пакрытая надпісамі. Амаль кожны пакінуў тут назву свайго горада. Больш за ўсё месца занялі Барысаў, Паставы, Ганцавічы, Жодзіна, Мінск, Відзы і Астравец. Вось дзе жывуць сапраўдныя патрыёты.

Самая драматычная гісторыя здарылася з Наваполацкам. Пара графіцістаў намалявала на сцяне ката, побач з'явіўся хлопец і пачаў пісаць проста каля малюнка «Нова…». Месца не хапіла, каб не закрануць ката. Ён паглядзеў на сітуацыю, уздыхнуў і пачаў нанова з іншага боку: «Наваполацк». Бо пераносіць назву роднага горада — гэта ўжо занадта.

Пачынаюцца выступленні артыстаў. Калі адкрываюць доступ да сцэны, я спачатку думаю, што нехта абвясціў забег. Праз некалькі секунд разумею, што гэта была фестывальная стометроўка за месца бліжэй да артыстаў. Нарэшце спатрэбіліся школьныя нарматывы.

Першымі выступаюць артысты з Наваполацка: Varzan, Roomee і Kapshul.

Пачынае дробні дожджык імжыць, і LYRIQ выконвае кавер на гангста-рэп Сярогі. Сонца ў свой самы прыгожы залаты час падсвятляе кроплі дажджу, над вадой з'яўляецца вясёлка — здаецца, фестываль адмыслова ўключыў усе магчымыя спецэфекты.

Праўда, трава перад сцэнай хутка атрымлівае новую назву — «жыжа». Але можна ўспрымаць гэта як частку праграмы: не проста ідзеш на канцэрт, а праходзіш міні-маршрут па балоце Ельня. Тым больш што гумовыя боты тут ужо амаль сталі элементам дрэс-коду.

Увечары Viva Braslav змяняецца. Запальваюцца агеньчыкі, музыка становіцца гучнейшай, а тэрыторыя ператвараецца ў некалькі паралельных сусветаў. Хочацца яшчэ раз прайсціся па ўсіх сцэнах і паглядзець, чым жыве фестываль пасля заходу сонца.

На адных пляцоўках гучыць любімая папса нулявых, на іншых — музыка для тых, хто прыехаў па нешта больш нішавое. Я іду туды, дзе граюць джангл, драм-н-бейс і UK garage, — на сцэну «Поймы». Людзей тут менш, чым каля галоўнай сцэны (бо сама сцэна меншая), затое тыя, хто прыйшоў, нібыта дакладна ведаюць, навошта яны тут.

У нейкі момант мужчына проста падчас танца падыходзіць да дыджэя і ставіць яму піва за музыку. Здаецца, цяжка прыдумаць больш зразумелы жэст удзячнасці.

На Montana дыджэй раптам пытаецца ў натоўпу: «Чаму вы не на галоўнай сцэне? Чаму вы тут?»

А там цяпер выступае «Комната культуры». Іх галоўны хіт — «Цягнікі», які стаў вірусным і амаль ператварыўся ў гімн жонак дальнабойшчыкаў.

На сцэну выходзіць Мот. Ён некалькі разоў называе фестываль «Viva Беларусь», а яго жывое выступленне зусім не падобнае на трэкі ў запісе. Ён шмат рухаецца, танцуе і выглядае так, нібыта таксама рыхтаваўся да гэтага вечара разам з усімі на сцэне Tonight.

У гэты ж час на гэтай сцэне дыджэй Фрукт уключае трэк Fly Project — Mandala і проста робіць людзей шчаслівымі песнямі, якім ужо 10—20 гадоў.

Як заўсёды на фестывалях, нехта сварыцца і абдымаецца, губляецца і знаходзіцца, прыязджае адзін, а з'язджае ўжо з новай кампаніяй.

За Viva Braslav можна пражыць маленькае жыццё, і менавіта дзеля гэтага сюды едуць дарослыя — як дзеці ў лагеры. Ды яшчэ і бяруць з сабой дзяцей.

Час яшчэ дзіцячы — 23:00, але на гэтым развітваемся з фестывалем. А тых, хто застаецца, наперадзе яшчэ чакаюць насычаныя выходныя.

Усе навіны →