• Jakość kiszonki z kukurydzy zaczyna się już na polu – znaczenie mają odmiana, agrotechnika, pogoda oraz właściwy termin i technika zbioru.
• Straty suchej masy mogą być bardzo wysokie – przy słabym zarządzaniu mogą sięgać nawet 20–40%.
• Czas zakiszania ma znaczenie dla wartości paszy – standardowo zaleca się minimum 4–6 tygodni, choć przy zastosowaniu odpowiedniego inokulantu możliwe jest wcześniejsze otwarcie silosu.

Przygotowanie dobrej jakości kiszonki z kukurydzy zaczyna się już znacznie wcześniej niż jedynie na etapie zbioru i napełniania silosu. Odpowiedni dobór odmiany, agrotechnika – mają wpływ na ostateczny wynik. Jednak to przebieg pogody bardzo często ma decydujące znaczenie w ilości i jakości zebranego plonu.

Termin koszenia, wysokość cięcia, stopień rozdrobnienia oraz właściwe przygotowanie surowca mają bezpośredni wpływ na przebieg fermentacji i późniejszą wartość pokarmową kiszonki.

Materiał (zielonka) przeznaczony na kiszonkę dzielimy „teoretycznie” na łatwo i trudno kiszące się. Jest to uzależnione od dwóch czynników: ilości cukrów w roślinie, potrzebnej jako paliwo dla bakterii do wytworzenia kwasu mlekowego oraz pojemności buforowej – wyjaśnia Sławomir Walasek.

Bardzo ważnym parametrem jest zawartość suchej masy. Zbyt wilgotny materiał zwiększa ryzyko nieprawidłowej fermentacji, strat suchej masy i wycieku soków. Z kolei zbyt sucha kukurydza trudniej się ubija, co może pogarszać stabilność tlenową kiszonki i prowadzić do strat białka oraz energii.

Jak wskazuje ekspert, jednym z największych problemów są właśnie straty suchej masy, które mogą wynikać zarówno z samego procesu fermentacji, jak i przechowywania, wycieku soków czy techniki zbioru.

Szacuje się globalnie, że takie straty przy dobrym zarządzaniu to 8-10%, a przy słabym nawet 20-40% strat kiszonki – tłumaczy.

Zdaniem eksperta stosowanie inokulantu jest szczególnie uzasadnione, jeśli hodowcy zależy na ograniczeniu ryzyka i strat do minimum.

Kukurydza przeznaczona na kiszonkę z racji największej powierzchni bytowania niepożądanych mikroorganizmów (takich jak drożdże, grzyby pleśniowe, eneterobakterie) ze wszystkich roślin przeznaczonych na kiszonkę ma największe ryzyko strat, zarówno podczas procesu fermentacji, przechowywania jak i po otwarciu – wyjaśnia Sławomir Walasek.

Ciepło i wilgotno to idealne warunki na tworzenie się grzyba na roślinie, susza to również osłabienie rośliny i większa podatność na choroby – dodaje.

Przy wyborze inokulantu warto zwracać uwagę na zastosowaną kombinację bakterii, potwierdzenie skuteczności badaniami oraz odpowiednią liczbę bakterii w preparacie.

W kukurydzy przeznaczonej na kiszonkę zdecydowanie należy stawiać na bakterie heterofermentatywne takie jak Lactobacillus hilgardii oraz buchneri, które poprzez synergiczne działanie (produktem końcowym jest kwas mlekowy oraz kwas octowy), tworzą silny środek przeciwgrzybiczy – podkreśla Walasek.

Tegoroczne problemy z dostępnością pasz w części gospodarstw mogą sprawić, że niektórzy hodowcy będą zmuszeni do wcześniejszego sięgnięcia po nową kiszonkę. W takiej sytuacji szczególnie istotne staje się pytanie, kiedy można bezpiecznie otworzyć silos, aby nie pogorszyć jakości paszy i nie zwiększyć strat.

Czas fermentacji ma znaczenie zarówno dla jakości kiszonki, jak i późniejszego wykorzystania składników pokarmowych.

Teoretycznie minimum 4-6 tygodni to minimalny czas, a optymalny 60-120 dni – wyjaśnia Sławomir Walasek. Jak zaznacza, zastosowanie odpowiedniego inokulantu może pozwolić na znacznie wcześniejsze otwarcie silosu – nawet już po 15 dniach.

Istotna jest również strawność skrobi. Bez zastosowania inokulantu wzrasta ona od około 30 dnia, a najwyższy poziom osiąga w przybliżeniu około 180 dnia.

Z inokulantem strawność skrobii wrasta w szybszym tempie ze względu na przyspieszony rozkład matrycy białkowej ziarna co powoduje, że skrobia jest łatwiej dostępna dla bakterii żwacza i enzymów trawiennych – tłumaczy.

Ostatecznie o jakości kiszonki decyduje cały proces – od właściwego terminu zbioru i odpowiedniej zawartości suchej masy, przez jakość rozdrobnienia i ubicie, aż po prawidłowe zabezpieczenie silosu i dobór bakterii.

Ograniczenie strat już na tych etapach pozwala zachować większą wartość pokarmową paszy i lepiej wykorzystać potencjał kukurydzy.

©

Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin.