Det blir stadig færre av dei, men kunstnaren Loco Mosquito, eller Kenneth Apeland som han eigentleg heiter, tviheld på tradisjonen med å lage konsertplakatar.

– Direkte skjerpande, meiner Kristopher Schau.

Veggane hos Kragerø Faste Billedgalleri er dekorerte med mange titals silketrykk om dagen.

Motiva er svært ulike, men fellesnemnaren er at dei fargerike plakatane har fungert som trekkplaster for små og store band dei siste åra.

Her finn vi Honningbarna, The Dogs, Black Debbath, Skambankt, Motorpsycho, Gatas Parlament og haugevis av andre artistar.

Mange av dei er laga for arrangement på Rockeklubben i Porsgrunn (R.I.P), men også andre scener over heile landet.

Til dagleg jobbar han som matros på ferjene i Kragerø-skjergarden, men når mørket senkar seg, tar han altså plass bak teiknebordet.

Vegen fram til ferdig plakat, startar alltid med grundige studiar av kva han opplever at artisten ønsker å formidle, fortel kunstnaren.

Det må ofte både lyttast og lesast.

– Så poppar gjerne ideen opp av seg sjølv etter kvart. Eg får som regel frie hender.

Sjølve produksjonen krev også sitt.

– Det skjer for hand med éin og éin farge. Det er ein ganske omfattande og primitiv prosess.

Han trur konsertplakaten har ei framtid, om ikkje anna i litt nye former.

– Om plakatane ikkje heng på lyktestolpar og gatehjørnet lenger, så har dei ein funksjon. Meir som ein ting ein kan henge i stua eller gangen som eit fint minne. Eg trur absolutt at plakatane som medium kjem til å overleve, meiner han.

Kristopher Schau, for tida aktuell med kunstpodkasten «Rom for rom i Nasjonalmuseet», og lang fartstid som vokalist i ei rekke små og store band, set Apeland sine arbeid høgt.

Loco Mosquito har blant anna teikna plakatar for Schau sitt noverande band - The Dogs.

– Om ein er litt sliten før ein konsert, så er jo dette direkte skjerpande, meiner musikaren.

– Her har han stått og halde på for å lage fine plakatar med silketrykk i garasjen, og så skal vi liksom vere slitne? Sånne folk gjer at ein må prestere, skryt Schau, som meiner kunstnaren hadde fortent langt større merksemd for arbeida sine.

– Han er éin av dei usynlege heltane. Ein kjenner seg tatt vare på som artist når ein ser slike plakatar.

– Har konsertplakaten framleis livets rett?

– For meg som er 56 år gammal, og driv med det eg driv med, så har det ein kjempeverdi. Det er jo konsertplakatane eg instinktivt sjekkar ut når eg er på ein spelestad. Om det har like stor verdi for «kidsa» er eg meir usikker på. Men det går jo an å håpe, ler Schau.

Det kunstnaren er heilt sikker på, er at plakatane hans ikkje fører dei store summane med seg.

– Det er sikkert mogleg om det er det som er målet, men då må ein nok også svelge ein del kamelar, erfarer Apeland.

– Eg seier høfleg nei til det eg ikkje liker. Så bruker eg heller tid på dei banda eg sjølv høyrer på. I hovudsak gjer eg jo dette for å gi noko tilbake til musikkmiljøet, seier kunstmatrosen.