Ağustos 2024’te Paraguay Milli Takımı’nın başına getirildi. Dünya Kupası finallerine 16 yıldır katılamayan Güney Amerika temsilcisi, elemelerde Brezilya’yı 1-0, Arjantin’i 2-1 ve Uruguay’ı 2-0 yenerek mağlubiyet yüzü görmedi. Acaba bu maçları bizim çocuklara onlarca kez izlettiler mi, bilmiyorum. 

Bizi yanıltan, Paraguay’ın ev sahibi ABD’ye farklı yenilmesi oldu. Zaten bizi hep yanıltan, kuralar çekilince rakiplerimizi küçümsememizdi. “Lokum gibi rakipler”, “Kolay kura” derken, “Nasıl olsa hepsini yeneriz” inancı bizi daha ilk maçta çuvallattı. Avustralya savunmasının boy ortalaması 1,90 metrenin üzerindeydi ve biz onların arasında 1.72 metrelik Kerem Aktürkoğlu’nu adeta sandviç yaptık. 

İstatistiklere göre iki maçta toplam 62 şut atmışız. Rahmetli Arjantinli “Sihirbaz” lakaplı teknik adam Helenio Herrera; “Top fileyle buluşmadıkça her şut hatadır; direkten dönenler dahil” derdi. 

Avustralya ve Paraguay toplamda elin parmakları kadar şut çekmedi ama Uğurcan kalesinde 3 gol gördü. Bunu kadere bağlayamayız. Bir yerlerde hata yaptık ve bu hataları maçlar boyunca telafi edemedik. Kenar yönetiminde de reflekslerimiz çalışmadı. 

Büyük turnuvalara milli takımlar yanlarında psikolog getirirler; hatta rakiplere ve tribünlere karşı nasıl hareket edileceğini öğreten analizciler ve imaj uzmanları da bulunur. Maç öncesi ve sonrasında toplu ve bireysel seanslar düzenlenir. Bazen antrenörler, psikologların verdiği raporlar doğrultusunda kadroyu oluştururlar. 

Bir de maalesef ülkemizde siyasetçiler dahil 85 milyon teknik direktör var. Yanlış kadro, yanlış oyuncu, yanlış ilk 11, yanlış oyuncu değişikliği... Allah ne verdiyse konuşanlar. Doğru, dilin kemiği yok ki; salla gitsin. Bunlar da ayrıca stres yaratıyor ve gördük ki bu durum sahaya kolaylıkla yansıyor. 

Sadece üç futbolcumuzun; Inter’li Hakan Çalhanoğlu, Real Madrid’li Arda Güler ve Juventus’lu Kenan Yıldız’ın toplam değeri, kupaya katılan 48 takımın birçoğundan daha fazla. 

Bu arada FIFA’yı kutlamak gerek. Cesurca takım sayısını 48’e çıkardı ve böylece adını yeni öğrendiğimiz Curaçao’nun yanı sıra Yeşil Burun Adaları, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Ürdün, Tunus, Özbekistan, Bosna-Hersek, Irak ve Panama gibi alışık olmadığımız ülke takımlarını da sahada görebildik. 

Şimdi biraz da şundan bundan notlarına göz atalım. 

23.Dünya Kupası Finalleri’ne üç futbolcu altıncı kez katılıyor: Portekiz kaptanı Cristiano Ronaldo, Arjantin’in yıldızı Lionel Messi ve Meksika kalecisi Guillermo Ochoa. 

39 günde 104 maçın oynanacağı bu büyük şölende, bana göre şimdilik göze çarpan oyuncular şunlar: 

İlk sırada kesinlikle Yeşil Burun Adaları takımının 40 yaşındaki kalecisi Vozinha var. Kupanın bir numaralı favorisi İspanya’yı kurtarışlarıyla adeta tek başına durduran file bekçisi, bir anda şöhrete ulaşan ilk yıldız oldu. 15 milyon takipçisiyle büyük dikkat çeken kaleci, verdiği röportajda 15 bin dolarlık vize teminatını ödeyemediği için annesini şampiyonaya getiremediğini söyledi. Bunun üzerine FIFA harekete geçti, ABD’den gerekli izin alındı ve mucize kaleci annesine kavuştu. 

Dünyanın en pahalı futbolcusu Cristiano Ronaldo ise Portekiz’de eleştiri yağmuruna tutuldu. Demokratik Kongo maçında hiçbir varlık gösteremeyen kaptan, bencil oyunu ve takım arkadaşlarına pas vermemesi nedeniyle tribünler tarafından yuhalandı. Ayrıca sahada takım arkadaşlarıyla arasında soğuk rüzgarların estiği de ekranlara açıkça yansıdı. Bence emeklilik zamanı geldi. 

Lionel Messi, Ronaldo’nun futbol arenasındaki en büyük rakibi. Kupaya muhteşem başladı. Cezayir’e karşı üç gol atarak hat-trick yaptı ve gol krallığında ağırlığını hissettirdi. 

İngiltere kaptanı Harry Kane de takımını çok daha ileriye taşıyabileceğini kanıtladı. 

Bana asıl dokunan ise şu: Kenan Yıldız’ın aldığı transfer ücretinin 12 kat daha düşük bir bütçeyle buralara gelen Curaçao hem gol attı hem de puan aldı. Biz ise bu Dünya Kupası’ndan elenen ilk takım olarak tarihe geçtik. 

Peki, biz neden başarılı olamadık? 

Bana göre bunun tek bir nedeni yok. Ancak başarısızlığın temelinde üç önemli unsur yatıyor: Takım bütünlüğünün sağlanamaması, aşırı özgüven ve rakipleri küçümseme hatası. 

Öncelikle sahaya çıkan kadroya baktığımızda çok değerli oyuncular görüyoruz. Avrupa'nın en büyük kulüplerinde forma giyen yıldızlarımız var. Ancak futbol, bireysel yeteneklerin yan yana dizilmesinden ibaret değildir.   Futbol her şeyden önce bir takım oyunudur. Birbirine güvenen, aynı hedefe koşan, aynı duyguyu paylaşan ve gerektiğinde birbirinin açığını kapatan bir bütün oluşturamadığınız sürece, kağıt üzerindeki kalite tek başına başarı getirmez. Ne yazık ki bu turnuvada zaman zaman aynı formayı giyen oyuncular topluluğu görüntüsü verdik, gerçek bir takım görüntüsü değil. 

İkinci büyük hata ise aşırı özgüven oldu. Kura çekildiği günden itibaren kamuoyunda oluşan hava, sanki gruptan çıkmak bir formaliteymiş gibiydi. Oysa Dünya Kupası'nda kolay rakip yoktur. Özellikle Paraguay gibi son dönemde Brezilya'yı, Arjantin'i ve Uruguay'ı yenmiş bir takıma karşı çok daha dikkatli olunmalıydı. Rakibi yeterince ciddiye almadığınız anda, sahadaki mücadelede bir adım geriye düşersiniz. Futbol tarihi, favori gösterilen takımların bu hatanın bedelini ödediği örneklerle doludur. 

Belki de en büyük yanlışımız, rakipleri küçümserken kendi gücümüzü olduğundan fazla görmek oldu. Formadaki ay-yıldız maçı kazandırmaz; mücadele, disiplin ve doğru plan kazandırır. Biz ise sanki sahaya çıkınca sonuç kendiliğinden gelecekmiş gibi bir görüntü verdik. Dünya Kupası gibi organizasyonlarda bunun bedeli ağır olur. 

İşin en üzücü tarafı ise yıllardır yapılan yatırımların, harcanan emeklerin ve kurulan hayallerin karşılığının alınamamış olmasıdır. Bu takım için altyapılarda, kulüplerde ve milli takım organizasyonunda büyük çabalar harcandı. Milyonlarca insan umutlandı, yıllarca bu kadronun olgunlaşmasını bekledi. Ancak böylesine büyük bir fırsatın erken bir veda ile sonuçlanması, sadece sportif bir başarısızlık değil, aynı zamanda önemli bir emek ve zaman kaybıdır. 

Elenmek futbolda vardır. Ancak insanı asıl üzen şey, gücünün yetmediği için değil; sahip olduğu potansiyeli sahaya yansıtamadığı için kaybetmektir. İşte bu yüzden bu turnuva, sonuçtan çok kaçırılan fırsatlarla ve heba edilen büyük emeklerle hatırlanacaktır. 

Dönüp dolaşıp voleybolda Ankara’da dörtte dört yapan Filenin Sultanları’nı izlemek çok daha heyecan ve gurur veriyor. 

Bu kesin.