“Ne zaman anarsam seni
Kararım kalmaz Allah’ım
Senden gayrı gözüm yaşım
Kimseler silmez Allah’ım.

Sensin ismi Baki olan
Sensin dillerde okunan
Senin aşkına dokunan
Kendini bilmez Allah’ım…”

YUNUS EMRE

(Yunus dedemizin bu şiiri sevgi hakikatinin özünü ne kadar güzel anlatıyor.)

İnsan, ömrü boyunca bir şeylerin peşinden koşar.

Kimi makamın,
kimi servetin,
kimi şöhretin,
kimi şehvetin,
kimi de dünyanın...

Kimi bir ev kurar,
ona yuva der.
Kimi bir servet biriktirir,
ona güven der.
Kimi makamın gölgesine sığınır,
ona itibar der.
Kimi kalabalıkların alkışını bekler,
ona mutluluk der…

Fakat gün gelir...

Bütün o “der”ler susar.
Makamın kapıları kapanır.
Servetin kasaları geride kalır.
Şöhretin alkışları kesilir.
Dost bildiklerinin birçoğu uzaklaşır.

Evlatlar,
eşler,
dostlar,
akrabalar,
sevenler ve sevilenler
bir noktaya kadar eşlik eder insana.

Sonra insan, tek başına kalır.
Ve o anda anlaşılır ki insanın gerçek sığınağı
ne servettir
ne makamdır,
ne şöhrettir,
ne de dünyadır.
Gerçek sığınak Allah’tır.

Çünkü insanın gönlü,
ancak kendisini yaratana yöneldiğinde huzur bulur.

Göç Vakti Geldiğinde Yanımızda Ne Kalacak?

Allah sevgisi, sıradan bir sevgi değildir.
O, gönlün bütün sevgilerin üstünde bir sevgiyi bulmasıdır.
İnsan Allah’ı gerçekten tanıdıkça,
dünyadaki her şeyin yerli yerine oturduğunu görür.

Evladını sever
ama evladını Allah’ın önüne koymaz.
Eşini sever
ama eşini Allah’ın yerine koymaz.
Vatanını sever,
milletini sever,
dostunu sever,
insanı sever,
çiçeği sever,
kuşu sever,
hayatı sever...
Fakat bilir ki bütün bu sevgilerin kaynağı Allah’tır.

Çünkü sevdiren de O’dur.
Gönle sevgiyi koyan da O’dur.
Kalbi aşka açan da O’dur.
İşte gerçek kulluk,
sevgilerin çoğalması değil;
sevgilerin merkezinin doğru yere konulmasıdır.

Gönül Allah’a Dönünce Dünya Küçülür

Allahım,
Seni gerçekten tanıyan kişi,
artık yalnızca Seni düşünür,

Seni seven kişi,
sevgisinin bayrağını gönlünün burçlarına diker.
Dünyanın bütün geçici güzellikleri karşısında,
ebedî olanın peşine düşer.
Çünkü bilir ki dünya güzeldir
ama geçicidir.
Gençlik güzeldir
ama geçicidir.
Servet güzeldir
ama geçicidir.
Makam güzeldir
ama geçicidir.
Hatta insanın kendisi bile geçicidir.
Baki olan yalnız Allah’tır.
Kur’an’ın o muhteşem ifadesiyle:
“Her şey yok olacaktır. Ancak O’nun Zâtı bâki kalacaktır.”
İşte Allah sevgisi,
insana bu hakikati unutturmayan bir şuurdur.
Dünyanın içinde yaşarken
dünyaya esir olmamaktır.
Malın sahibi olurken
malın kölesi olmamaktır.
Makamın üzerinde otururken
makamın altında ezilmemektir.
İnsanları severken
Allah’ı unutmamaktır.
Allah sevgisi,
insanı dünyadan koparmaz.
Bilakis dünyayı anlamlı hâle getirir.
Çünkü Allah’ı seven insan,
yaratılanı da sever.

Bir çocuğun tebessümünde rahmeti görür.
Bir annenin şefkatinde ilahî merhametin izlerini arar.
Bir mazlumun gözyaşını
kendi yüreğinde hisseder.
Bir yetimin başını okşarken
bunun yalnızca bir iyilik değil,
Rabbine doğru atılmış bir adım olduğunu bilir.
Bir kuşun kanadında kudreti,
bir çiçeğin renginde güzelliği,
bir yağmur damlasında rahmeti,
bir gecenin sessizliğinde hikmeti görür.
Çünkü Allah sevgisi,
gözleri sadece bakmak için değil,
görmek için açar.

Dünya Geçici, O’nun Sevgisi Bâkî

Allah sevgisi,
insanın hayatındaki bütün sevgileri öldürmez.
Onları temizler.
Aile sevgisini temizler.
Evlat sevgisini temizler.
Dostluğu temizler.
Vatan sevgisini temizler.
İnsan sevgisini temizler.
Sevginin içine bencillik karıştığında
onu arındırır.
Menfaat karıştığında
onu temizler.
Kibir karıştığında
onu törpüler.
Ve insana şunu öğretir:

Sev ama Allah için sev.
Ver ama Allah için ver.
Affet ama Allah için affet.
Yaşa ama Allah’ın rızasını gözeterek yaşa.
İşte o zaman sevgi,
dünyalık bir alışveriş olmaktan çıkar;
ibadete dönüşür.

Sevginin Hakikati İmtihan Vaktinde Belli Olur

Ve nihayet...
Göç vakti gelir.
İnsan, yıllarca kendisinin sandığı her şeyi geride bırakır.
Evini...
Malını...
Makamını...
Fotoğraflarını...
Kitaplarını...
Dostlarını...
Sevdiklerini...
Ve kendi bedenini bile...

Bir kefen kalır geriye.
Bir de gönül...

İşte o gün insanın yanında
ne serveti vardır
ne makamı.
Ne alkışı vardır
ne şöhreti.
Ne dünyadaki unvanları...

Sadece amelleri ve Allah’ın rahmeti vardır.
O gün insanın bütün duası
bir cümlede toplanır:
“Allah’ım! Beni huzuruna yüz akıyla getir.”

Ne güzel olurdu Rabbimiz bize o gün:
"Ey huzura kavuşmuş insan! Sen O'ndan razı , O da senden razı olarak Rabbine dön. (Seçkin) kullarım arasına katıl ve cennetime gir! buyursa...