Emperyalizmin düzeni; insanın emeğini, onurunu, sevgisini, özverisini katarak yarattığı “insani”; halkların katliamlara, hapishanelere, işkencelere, darağaçlarına karşın elde ettiği “ulusal”; insanlığın yüzlerce yıldır süren savaşımıyla kazandığı “evrensel” değerleri çürütüyor.

Emperyalizmin düzeni ülkemizde de bellekleri silerek insani ve ulusal değerlerimizi yok etmeye çalışıyor.

Ama yok edilemeyen değerlerimiz var; Nâzım Hikmet gibi.

Nâzım Hikmet’in insanı, insanlığı kucaklayan şiirleri yüreklere sığmıyor; kitaplarla odalara, şarkılarla kulaklara, afişlerle duvarlara, gümbür gümbür dizeleriyle alanlara, salonlara konuk oluyor.

İnsana, insanlığa insanın özgür ve anlamlı yaşama mutlaka kavuşacağına olan güveniyle Nâzım Hikmet iyimser ve umutlu bir insandır.

İnsanlığın ve umudun şairidir o.

“Kötümserlik bir felsefe sistemi, bir görüş zaviyesi olarak berbat bir şeydir ve kolay bir şeydir, güç olan, zor olan ümitli olmak, iyimser olmaktır sanatta” diye düşünür.

“İnsanlarımı seviyorum, bütün zaaflarına ve kepazeliklerine rağmen onlara güveniyorum, tarihi onlar yapmışlardır ve onlar yapacaklardır. İşte sanatım aydınlıksa, ümitliyse, palavracı değilse bundan dolayıdır” der.

İlk şiiri “Feryad-ı Vatan” (1913), “Vatanın parçalanmış umudu/ Bekliyor senden ümit” dizeleriyle biter. Nikbinlik şiirindeki; “Güzel günler göreceğiz çocuklar/ Güneşli günler göreceğiz...” dizeleri umudunun, iyimserliğinin yansımasıdır.

Kendisini; “Tepeden tırnağa insan/ Tepeden tırnağa kavga ve ümitten ibaret ben...” (Rubailer) diye tanımlar ve “Stronsium 90” şiirinde yaşamına yön veren bu umudu vurgular:

“Stronsium 90 yağıyormuş/ Ota, süte, ete,/ Umuda, hürriyete,/ Kapılarını çaldığımız büyük hasrete.”

Onun için umut, ekmekle, özgürlükle, sömürüsüz bir dünya özlemiyle eştir. Saat 21-22 Şiirleri’ndeki; “Yaşamak: Ümitli bir iştir, sevgilim... Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey... Onlar ümidin düşmanıdır sevgilim... Bursa’da havlucu Recebe,/ Karabük fabrikasında tesviyeci Hasana düşman,/ fakir-köylü Hatçe kadına,/ ırgat Süleymana düşman,/ sana düşman, bana düşman,/ düşünen insana düşman,/ vatan ki bu insanların evidir,/ sevgilim, onlar vatana düşman…” dizeleri, umut dolu bir şairin yaşam felsefesinin şiirinde gerçekleşmesidir.

“Korku” şiirindeki; “Ümitten korkuyorlar Robson, ümitten korkuyorlar, ümitten” dizesinde onun umut sözcüğüne verdiği yüklü anlam vardır.

Onun şiirinde yaşama anlam katan, yaşamı değerli kılan bir kavrama dönüşen umut, “Lehistan Mektubu” şiirinde “en kutsal umudumuzun ağacı...” dizesiyle ete kemiğe bürünür.

Nâzım Hikmet’e göre bu umut ağacını yeşertenler; “köküdür memleketin,/ dallara yürüyen su bu kökte saklıdır.../ hürriyetin temeli,/ halkın aklıdır.”

Bu umudun temeli “insan”dır:

“Ve güneş doğarken hiç umut yok mu?/ Umut, umut, umut,/ Umut insanda...”

“Büyük İnsanlık” şiirinde “Ama umudu var büyük insanlığın/ umutsuz yaşanmıyor” dizeleriyle çağlar boyunca süren ve hâlâ da sürmekte olan özgürleşme kavgasını güzeller.

Memleketimden İnsan Manzaraları, bu büyük insanlığın bir parçasının umut dolu serüvenidir.

Sıcak, insanın içini ısıtan, insana güven ve güç veren bir şiiri olan Nâzım Hikmet, büyük insanlığın emperyalizmin düzenine boyun eğmeyişinin ve layık olduğu onurlu, kardeşçe bir düzene kavuşmak için verilen savaşımın bayraklarındandır.

Bu bayrağı indirmeye hiç kimsenin gücü yetmez ve umuda saldıran emperyalizmin, işbirlikçilerinin ve “butlancılar”ın hak ettiği yer tarihin çöplüğüdür.

Şöyle demişti Nâzım Hikmet:

“Annelerin ninnilerinden spikerin okuduğu habere kadar,/ yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı,/ anlamak, sevgilim, o, bir müthiş bahtiyarlık,/ anlamak gideni ve gelmekte olanı.”